Hallo allemaal,
ja ik ben er weer eens, het is al weer een tijdje geleden en er is ook al weer van alles gebeurd... maar ja dat kan ook niet anders want de tijd blijft niet stil staan he??
Met onze opi(papa van Vier) gaat het niet zo goed hij zit nu in een verpleegkliniek en kan daar niet wennen, iedere dag huilt ie wel ff en hij wil dan ook graag naar huis. Vier is hemel en aarde aan het bewegen om dat ook voor elkaar te krijgen. Met Beaukie gaat het zijn gangetje op school gaat het perfect en hij zal dan ook gewoon overgaan naar groep 7 dit jaar.... wwoooow mijn kleine vriend gaat hard hoor...hij is straks 9 jaar en zit dan in groep 7. Met Viertje gaat het allemaal wat minder maar dat kan ook niet anders he... een man die thuis zit... een vader die ziek is en dan ook nog eens een baan waar je niet gelukkig mee bent...tsja dan heb je een hard leven!!
Met mij gaat het verder ook niet zo great...ben wel druk met mezelf bezig en hier en daar zie ik wel een positief iets maar door alle gedoe om ons heen komen we eigenlijk niet meer aan ons zelf. Ik heb dan ook dagen erbij dat ik het liefste heel hard weg zou willen rennen en nooit meer terug willen komen. Zoals gisteren bijvoorbeeld: Zoals de meeste van jullie misschien wel weten heb ik nog twee zoons maar die heb ik al dik 15 jaar niet meer gezien... dus ik heb deze week de stoute schoenen aangetrokken en hun een mail gestuurd waarin ik spijt betuig en waarin ik mijn hele ziel bloot leg.
Helaas kreeg ik gisteren een mail van mijn jongste terug waarin ie schreef dat ik hun met rust moest laten want ze wilde alle twee niks meer met me te maken hebben.
Nou ik kan jullie zeggen dat ik er kapot van ben hoor...pfffff!!!
Ben ik dan echt zo'n barbaar, ben ik dan echt zo slecht...nou ik weet het niet meer hoor. Ik heb gisteren een tijdschrift gelezen over kids waarvan de moeder vermoord is door de vader.... zelfs die krijgen hun vader nog te zien... dus ben ik NOG slechter als die moordenaars....ja sorry maar zo voelt het voor mij!!!!!!!!!!!!!
Ik zal het wel allemaal verkeerd zien en ik zal wel weer eens een aansteller zijn maar voor mij voelt het niet goed.... en ik weet ook geen oplossing hier in en ook dat doet pijn!!
Ik mis jullie jongens... ook al zijn we dan vreemden voor elkaar...jullie zijn toch mijn vlees en bloed en er gaat geen dag voor bij of ik denk aan mijn twee kanjers!!!
Maar goed, ik kap er nu weer mee, ik merk dat het me alelmaal pijn doet en voorlopig zit hier toch geen oplossing in dus laat ik het maar rusten!
Ik hoop dat jullie een fijne dag hebben en ik probeer hier weer vaker te komen!!
Dikke knuffel
Carol
|